Ben diyabet hastası değilim ama bu hastalığın hayatımda önemli bir yeri var. Babam Bill Thomas, benim çocukluğumda juvenil diyabet ve şimdi Tip 1 diyabet veya insüline bağımlı diyabet denilen diyabet hastasıydı. Ara sıra evde hipoglisemi tablosuna şahit olarak büyüdüm. Annem, babama yardımcı olmak için onun yemek zamanına özen gösterirdi. Genç bir kızken okulumu değiştirdiğimde, yeni arkadaşlarım Roz’un babası ve Holly’nin annesinin de diyabet hastası olduğunu öğrendim. Diyabet, gençliğimde arkadaşlık ilişkilerimde önemli yer tuttuğu gibi, ilerleyen yıllarda da hayatımın bir parçası oldu. Eski eşim ve iryeğenim de diyabet hastasıydı. İlerleyen yıllarda genişleyen sosyal çevrem ya da onların ailesinde de birkaç diyabet hastasıyla tanıştım. Bu kronik hastalığı bizzat yaşamasam da, onunla yaşamanın ne denli orolduğunu uzun zamandan beri biliyorum. Michael Bliss’in The Discovery of Insulin adındaki değerli kitabını okuyuncaya kadar, diyabet hastalarının 1922’de, insülin keşfedilmeden önce neler yaşadığını bilmiyordum. Elizabeth Evans Hughes’i ilk kez bu kitap sayesinde tanıdım. Bliss, kitabında insülinin keşif sürecini anlatırken, Elizabeth’i kısaca okurla tanıştırmış ve 20. yüzyılın başlarında “akut” abet diye adlandırılan hastalıktan acı çekenlere örnek vermişti. Yaşamak için yıllarca aç kalan küçük kızdan söz ederken ona “Yılmaz Çocuk” demişti. Kitabı okuduktan sonra Elizabeth’ten etkilendim ve emen oronto Üniversitesi Thomas Fisher Rare Kütüphanesi’nde bulunan “The Discovery of Insulin” koleksiyonundaki mektuplarını bulmak için California’dan yola çıktım. Artık Elizabeth’in dünyasına girerek hikâyesini dinlemeye hazırdım. Yılmaz Çocuk’u bulmuştum ama mektuplarını okudukça kafamda bazı sorular oluştu. Acaba sergilediği disiplin nereden kaynaklanıyordu? Pek az insanda rastlanacak bir disiplin anlayışına sahipti. Ailesinin ve çocukluk döneminde oynadığı oyunların bu özelliğin oluşmasındaki rolü neydi? Ve en önemlisi, ona dayanma gücü veren neydi? Yılmaz İnsan’ların da tanrısı olsa, onlara yardım eden kınları ve disiplinli davranmasını sağlayan karakteri de bulunsa, Elizabeth’in direnci acaba nereden geliyordu? Ne, ya da kim onu buna zorluyor veya inandırıyordu? Mektuplarını okudukça siyasi bakımdan güçlü olan babası, tanınmış ailesi ve yetişme tarzı hakkında bilgi edindim; hastalandığı dönem hakkında fikir sahibi oldum ve çocuklar başta olmak üzere diyabet hastalarının sorunlarını öğrendim. Elizabeth’in sosyal ve duygusal dünyasına yavaş yavaş girmiştim. Birçok kronik hastalıkta olduğu gibi diyabet de hastayı inzivaya düşürebilir. Ancak, Elizabeth köşesine çekilmemişti. Yaşamak için, devasa sorunlara göğüs gererek, entelektüel uğraşlarla gününü doldurarak ve sosyal ilişkiler kurarak, elinden gelen her şeyi yapmıştı. Umudunu yitirmeden hep geleceği düşünmüştü. Ailesi ve arkadaşlarıyla ilişkisini koparmamak için her türlü çabayı göstermiş ve gelecek aylar ve yıllarda onlarla yapacak etkinlikleri planlamıştı. Elizabeth Evans Hughes, Charles Dickens’in yazdığı David Copperfield gibi, kendi hayatının kahramanı idi. Umarım siz de benim gibi onu ve hikâyesini beğenirsiniz.

BU KİTABI YAZARKEN birçok kişi bana yardımcı oldu. Tanıdığım diyabetliler, hastalıkla ilgili sorunlarını içtenlikle anlattılar. Başta Jennifer Toews olmak üzere, Thomas Fisher Rare Kütüphanesi’nde çalışanlar her türlü yardımda bulundu; tıpkı Rochester Üniversitesi Miner Kütüphanesi, Congress Kütüphanesi ve Bermuda Milli Kütüphanesi’nde çalışanlarla Eli Lilly and Company arşivinde çalışan Lisa Bayne gibi. Zaman ayırarak anılarını benimle paylaşma nezaketi gösteren ve bana annelerinin günlüğü ile son dönem resimlerini gösteren Elizabeth’in çocuklarına teşekkür ederim. Toronto’da kalacak yer bulmama yardımcı olan Marion Gillespie ve projeyi yürütürken bazı seyahat giderlerini karşılayan University of the Pacific yetkililerine teşekkür ederim. Araştırma asistanlarım Heather Mellon ve Jeanette Sandoval’a da yardımlarından dolayı teşekkür ederim. Kitabı toparlarken birçok arkadaşım zaman ayırarak bana yardımcı oldu. Robert Middlekauff, her zaman olduğu gibi bana yol gösterdi. Gretchen Krueger, Diane Hill, Roz Gammie, Holly Levison, Merrill Schleier, Elly Sinacore, Jay Wessoff, Lisa Wrischnik ve Rebecca Davis değerli önerilerde bulundu. Garamond Ajansı’nda çalışan Lisa Adams’ın akıllı yönlendirmelerini unutamam. Meslektaşım Amy Smith basılmadan önce kitabı okudu, harika bir tonlaması vardı. Michelle Krowl’a nasıl teşekkür edeceğimi bilemiyorum. Arkadaşım olmakla birlikte harika bir tarihçidir de; Washington’a her gittiğimde bana ev sahipliği yaparak, kentin tarihiyle ilgili derin bilgisini benimle paylaştı, Hughes’lerin yaşadığı yerleri teker teker gösterdi ve o döneme ait haritaların tümünü bulup şehri gezdirdi. Arkadaş dediğin böyle olur! Son olarak sonsuz anlayışı ve verdiği destekten dolayı eşim Victor Ninov’a teşekkür ederim.

Caroline Cox