Bilgi çağında bilim ve teknoloji insan yaşamına hız, kolaylık, etkililik, dönüşebilirlik, değişebilirlik, çok yönlülük gibi kavram ve yetileri derin bağlarla yerleştirmiştir.

Günümüzde insanoğlu:

Dünya üzerinde var olan aile, eğitim, ekonomi, sağlık, devlet gibi sistemleri tanımalı;

Kendine ve insanlığa karşı sorumluluklarının bilincinde olmalı;

Yapıp ettiklerini sorgulamalı, öz eleştiri getirebilmeli;

Aile, toplum, ülke, siyaset, inanç, yaşamı kazanma gibi ögeleri etik, güven, paylaşma, iş birliği vb. değerler açısından sürekli analiz edip sentezleyebilmeli;

Bilgiye hızlı ulaşmalı;

Edindiği bilgi, beceri ve çözümleri etkili kullanabilmeli;

Zamanı etkili kullanabilmeli;

Bireysel ve sosyal ortamlarda rahat hareket edebilmeli;

Yaratıcı ve eleştirel bakış açısına sahip olabilmeli;

Millî ve evrensel alandaki kültürel etkileşimi algılamalı;

Küresel düşünebilmeli;

Yakın ve uzak çevresine yönelik farkındalığa sahip olmalı;

Hak ve özgürlüklerin değerini bilmeli;

Teknolojinin yaşamına etkisini özümsemelidir.

Yukarıda bahsedilen insanoğlundan beklenen yeterliklerin kazanılması ve doğru olarak uygulanması şüphesiz eğitim süreci içerisinde yapılan etkinliklere bağlıdır. Bugünün düne oranla hızlı yaşandığı ve değiştiği, ancak yarına oranla yavaş seyrettiği gerçeği dikkate alındığında bireyin daha etkili ve gerekliliklere uygun olarak hayata hazırlanması ön plana çıkmaktadır. Bu bağlamda geleneksel eğitim olarak nitelendirebileceğimiz öğretmen merkezli, davranışçı, ürün-sonuç odaklı öğretim anlayışının günümüz insanını yetiştirebilmesi imkânsızdır.

Eğitim sistemleri, bilgi çağı insanını -var olan birikimleri kullanarak- bu değişim ve dönüşüme ayak uyduracak şekilde yetiştirmek için kurumsallaşma, öğretmen yetiştirme ve öğretim içeriği açısından yenilenme ihtiyacı duymuştur. Bu amaçla yeni plan-program, strateji, yöntem ve teknikler geliştirilmekte ve uygulanmaktadır. Eğitim-öğretim sürecinde artık öğrenci merkezlilik, kendi özelliklerini bilme, çok yönlülük, yaşam boyu öğrenme, süreç odaklılık, kalite yönetimi gibi temel ilkeler önem kazanmıştır.

Öğrencinin eğitim-öğretim sürecinde aktif olarak yer almasını sağlayan ve çağın eğitim gereksinimlerini karşılayabilecek özelliklere sahip yöntemler arasında aktif öğrenme ön planda yer almaktadır. Aktif öğrenme öğrencinin bireysel farklılıklarına görelik, uygulama aşamaları, teknik ve öğretimsel işleri; öğretmen ve öğrenciye biçtiği rol; çok yönlü etkinlik ve uyarlanabilirlik; sınıf içi ve sınıf dışı etkileşimi gerçekleştirmesi ile öğrenme ortamlarında kullanılmaktadır.

Eğitim sisteminin tüm kademelerinde ve disiplinlerinde ulaşılan başarıda dil ve iletişim becerilerinin etkili kullanımının payı bulunmaktadır. Dolayısıyla genel anlamda ana dili eğitiminin özel olarak da Türkçe öğretiminin çağın eğitim ihtiyaçlarına uygun, bilim ve teknolojinin çok fazla etkilediği sosyokültürel yaşamda etkili iletişim kurabilecek bireyler yetiştirebilmesi gerekmektedir.

Aktif öğrenme, Türkçe öğretimi uygulamalarında temel dil becerilerinin ve kullanım ilkelerinin kazandırılmasında faydalı olabilecek niteliktedir. Ancak ilgili alanyazın incelendiğinde aktif öğrenme tekniklerinin ve öğretimsel işlerinin kullanımına yönelik çalışmaların sınırlı olduğu görülmektedir. Bahsedilen gerekçelerden hareketle elinizdeki çalışmada aktif öğrenmenin etkililiği ve Türkçe öğretimine uygunluğu çeşitli açılardan kuramsal temellere bağlanmış ve örnek uygulamalar sunulmuştur. Yapılan değerlendirme ve örneklendirmelerde Türkçe öğretimi alanına aktif öğrenme penceresinden bakmak, okuyucuların dikkatini aktif öğrenme konusuna çekmek ve bu konuda yapılacak araştırma ve uygulamalara ışık tutmak hedefl enmiştir.