Dil, insanoğlunun varoluşundan bugüne hem bir varlık işareti hem de varlığının sebebi olmuş bir sosyal yapıdır. Dil, insanoğlunun tüm hayati faaliyetlerinde gerekli olan, daha iyi düşünüp, üretip, paylaşıp yaşamak için araç niteliğindedir. Böylesine bir araç, insana çocukluk döneminden itibaren en iyi şekilde kazandırılmalıdır. Bu gerekliliğin farkında olan milletler dil eğitimine ve kullanımına önem vermişlerdir. Bu nedenle büyük hükümdarlar saraylarında âlim, bilge kişilerle birlikte dil ustası olan şairleri ve yazarları korumuş, ikame ettirmişlerdir. Çağdaş toplumlarda da, yazılı ve sözlü anlatım becerisi güçlü olan insanlar sosyal yaşamda daha başarılı olabilmektedir. Bu gerekliliklerden hareketle, ana dili olarak Türkçenin öğretiminde yaşanan sorunların Türkçe öğretmenlerinin görüşlerinden hareketle tespit edilmesinin faydalı olacağı düşünülmüştür. Bu doğrultuda Türkiye’nin yedi ayrı bölgesinde (Karadeniz, Marmara, Akdeniz, Ege, Doğu ve Güney Doğu Anadolu ve İç Anadolu) on beş farklı ilde (Adana, Mersin, Aydın, Çanakkale, Kocaeli, Tekirdağ, Şanlıurfa, Gaziantep, Samsun, Ordu, Trabzon, Giresun, Erzurum, Kayseri, Sivas) görev yapan Türkçe öğretmenlerinin görüşleri toplanmış ve analiz edilmiştir. Analiz sonucunda, Türkçe öğretiminde yaşanan sorunlarla ilgili önemli sonuçlara ulaşılmıştır.

Elinizdeki bu araştırma eserinin gerek konusu ve araştırma şekli gerek ise ulaştığı sonuçlar ve getirdiği önerilerle Türkçe eğitimine ve akademik hayatına ışık tutacağı düşünülmektedir.