Yirminci yüzyılda, her toplum gibi, toplumumuz da hızlı bir değişme süreci içindedir. Toplum yapımızda ve onu oluşturan her kurumun niteliğinde ve işlevinde belli değişiklikler olmaktadır. Bu değişiklikler, bireylerin iç dünyalarında da (yaşam görüşlerinde, beklentilerinde, vs.) birtakım değişiklikler oluşturmaktadır. Çağdaş toplumda, her yeni gün, bir öncekinin tekrarı değildir. Her yeni gün, yeni bir sorun getirmektedir. Her yeni sorun da yeni bir çözüm gerektirmektedir. Bu itibarla, yaşamını böylesi bir toplumda sürdürecek bireyler, eğer mutlu olmak istiyorlarsa, çevresine edilgin biçimde uyma alışkanlığı ve benzeri özelliklerden çok çevresi ile dengeli yaşayabilme ve problem çözme gücü gibi özelliklere sahip olmak zorundadırlar. Kuşkusuz, toplum için belirtilen değişmeler, toplumun çekirdeğini oluşturan aile kurumu için de geçerlidir. Birbirinden az ya da çok farklı yaşantıların ürünü olan iki kişinin, belli yasalar uyarınca oluşturdukları evliliğin mutlu olması da, yine evlenen bireylerin önceden belli özelliklerle donarak kılınmasını zorunlu kılar. Evlenerek bir yuva kuracak bireylerin, kendilerinin ve yuvalarının mutluluğu için sahip olmaları istenen özellikleri kazanabilmeleri içinse, onların belli bir eğitimden geçmeleri gerekir. Başka bir deyişle, mutlu bir evlilik için, eşleri evliliğe hazır kılma zorunluluğu vardır. Toplumumuzun, özellikle değişim hızı yüksek olan kesimlerinde fiziksel, düşünsel ve psikolojik yönlerden evliliğe hazır olmayan bireylerin kurduğu evliliklerin küçümsenemeyecek bir çoğunluğu başarısızlıkla sonuçlanmaktadır. Bu gerçek kadın-erkek eşitliğinin düşünce olarak savunulduğu ve demokratikleşme eğiliminin görüldüğü ailelerde, kendisini daha iyi hissettirmektedir.